Vier maanden Jeugd in Herstel: bouwen, zoeken en groeien
Jeugd in Herstel ging in september 2025 eerder open dan gepland, in een fase waarin nog niet alles vaststond. Vier maanden later is het moment aangebroken om de balans op te maken: hoe staat Jeugd in Herstel er nu voor?
Voor Jesse van Wel valt dat moment samen met een persoonlijke mijlpaal. Begin januari rondde hij zijn studie social work af, terwijl hij tegelijkertijd samen met het team bouwde aan een nieuwe plek voor jongeren van zestien tot drieëntwintig jaar.
Een persoonlijke zoektocht
Jesse wist niet altijd dat hij in de zorg wilde werken. Op jongere leeftijd was hij vooral zoekende naar wat bij hem paste, in een periode waarin hij zelf worstelde met verslaving. Pas toen hij later in een safehouse terechtkwam om aan zijn eigen herstel te werken, realiseerde hij zich wat hij wilde doen.
“Daar dacht ik voor het eerst: dit is wat ik wil. Er zijn voor anderen, juist in een kwetsbare fase.”
Die ervaring bleek richtinggevend. Jesse besloot de studie social work te volgen en deed via vrijwilligerswerk en stages ervaring op met jongeren, eerst onbetaald en later betaald. “In die periode leerde ik veel over begeleiding, maar ook over wat er soms ontbreekt in de zorg. Die ervaringen neem ik nu bewust mee in mijn werk.”
Via Jeroen Zwanenberg, die Jesse kende uit die tijd, kreeg hij de kans om bij Pret in Herstel te gaan werken. “Jeroen heeft echt veel voor mij betekend.” In september 2023 startte Jesse bij de begeleid wonen-locatie in Den Haag, waar hij later betrokken raakte bij de plannen voor Jeugd in Herstel.
In de praktijk merkte hij dat hij op zijn plek zat: “Dit voelt echt als mijn roeping. Als ik zie dat jongeren langzaam in zichzelf gaan geloven, dan weet ik waarvoor ik het doe.”
“Als ik zie dat jongeren langzaam in zichzelf gaan geloven, dan weet ik waarvoor ik het doe.”
Veiligheid, structuur en ruimte
Bij het opzetten van de locatie maakte Jesse bewust gebruik van zijn eigen ervaringen. “Ik heb letterlijk op papier gezet wat voor mij destijds valkuilen waren. Wat miste ik? Wat had ik nodig?” Samen met Maurice begon hij een half jaar voor de opening te sparren over de basis.
Die basis bestaat uit veiligheid, structuur, gezien worden en ruimte bieden om te groeien. “Dat klinkt eenvoudig, maar hoe je dat vormgeeft, is continu zoeken en bijstellen. Na vier maanden voelt het alsof de pilaren nu echt staan.”
Het programma is gericht op bewustwording, verbinding en veel lichamelijke beweging. “Sport en actief bezig zijn helpen enorm bij zelfvertrouwen en energie. Jongeren mogen ontdekken wat ze eruit willen halen.”
“De uitbreiding laat zien dat er vertrouwen is in wat we hier aan het opbouwen zijn.”
Derde huis erbij
De opening van Jeugd in Herstel stond oorspronkelijk later gepland, maar door een acute zorgvraag ging de locatie in september al twee weken eerder open. “Er was meteen iemand die een plek nodig had,” vertelt Jesse. “Na twee weken kwam de tweede jongere erbij. Dat zette alles in een stroomversnelling.”
Op dit moment wonen er zes jongeren en staan er meer op de rol. Jeugd in Herstel beschikt over twee huizen. Het derde huis op dezelfde locatie is onlangs officieel beschikbaar gekomen, waardoor ruimte ontstaat voor in totaal vijftien bewoners.
“Dat er nu al een derde huis bijkomt, voelt als een belangrijk signaal,” zegt Jesse. “Het laat zien dat er vertrouwen is in wat we hier aan het opbouwen zijn, ondanks de korte periode waarin we bezig zijn.” Die stap naar uitbreiding is extra betekenisvol, omdat een eerdere jeugdafdeling niet echt van de grond kwam. “Dat voelt bijzonder. We zien dat het werkt en dat jongeren zich hier steeds meer thuis beginnen te voelen.”
Jongeren testen je
Werken met jongeren vraagt iets anders dan werken met volwassenen. “Ze testen je,” zegt Jesse. “Ze stoten je af en kijken hoeveel je kunt hebben. Blijf je echt bij me, ook als ik lastig ben?”
Volgens hem is dat een essentieel proces. “Op een gegeven moment realiseren ze zich: wat ik ook doe, jij blijft naast me staan. Dat is precies wat ze nodig hebben om vertrouwen op te bouwen.”
Die nabijheid vraagt ook om zorgvuldigheid. “Het blijft een zorgrelatie. Je moet een gezonde afstand bewaren en tegelijkertijd actief werken aan vertrouwen. Dat doen we als team samen.”
“Blijf je bij me, ook als ik lastig ben?”
Samen dragen
Het team van Jeugd in Herstel bestaat momenteel uit acht personen, inclusief Jesse. “Dat klinkt veel met zes jongeren, maar omdat we vierentwintig uur per dag aanwezig zijn, werken we met shifts.”
Wat het team typeert, is de onderlinge verbondenheid. “We doen dit echt samen,” zegt hij. “We zijn een relatief onervaren team, maar juist daardoor maken we het ons eigen. We stellen ons kwetsbaar op naar elkaar, praten veel en dragen samen de last. Daar zetten we bewust op in, omdat we willen bijdragen aan een stimulerende leer- en groeiomgeving, voor bewoners én voor elkaar als team.”
“We zien dat jongeren zich steeds veiliger beginnen te voelen en aangeven dat het hier voor hen als hun eigen plek voelt,” zegt Jesse. “Dat voelt als een belangrijk moment: het laat zien dat we iets goeds aan het doen zijn. En dat hebben we als team achter de schermen dan ook wel even gevierd.”
“We stellen ons kwetsbaar op naar elkaar”
Trots en groei
Begin januari rondde Jesse zijn studie social work af. “Dat was een hele drukke periode,” vertelt hij. “Studeren combineren met werken en het opzetten van deze locatie was pittig.” Nu is er langzaam weer ruimte voor ontspanning en hobby’s, zoals kickboksen en tatoeëren.
Terugkijkend voelt Jesse vooral trots. “Een paar maanden geleden voelde ik nog veel angst. Ik dacht: ik ga er alles aan doen, maar geen idee of het lukt. Dat het nu staat, werkt ook mee aan mijn eigen herstel. Het geloof in jezelf groeit.”
‘Het gaat verder dan verslaving en herstel’
Wat hij de jongeren toewenst, is duidelijk. “Dat ze zelfliefde ontwikkelen. Dat ze zichzelf mogen zijn, hun eigen stem gebruiken en echt voelen: ‘ik mag er zijn’.”
Volgens Jesse verdient deze doelgroep meer aandacht. “Dit alles gaat verder dan verslaving en herstel. Veel jongeren voelen zich niet begrepen in de maatschappij. Juist hier kunnen we een zaadje planten en een plek bieden waar ze tot bloei mogen komen.”
Voor Jesse zit de motivatie in kleine stappen. “Als jongeren langzaam in zichzelf gaan geloven en hun eigen stem durven gebruiken, dan weet ik waarvoor we dit doen.”
Geschreven door: Mirjam Mos
Laatste update: 22 januari 2026