Nathalie Scheerder deed 29 jaar werk dat ze eigenlijk nooit echt leuk vond. Tot ze op een maandag besloot een dag mee te lopen bij Pret in Herstel. “Ik was eigenlijk meteen verkocht.” Die dag zette haar loopbaan op een compleet ander spoor. Dertien jaar later is Nathalie zorgmanager en heeft ze vrijwel iedere functie binnen Pret in Herstel doorlopen.
Nathalie komt uit een kappersfamilie en rolde na de middelbare school als vanzelf het vak in. “Het was eigenlijk de weg van de minste weerstand. Toen mij werd gevraagd wat ik wilde worden, dacht ik: dan word ik wel kapster.”
Jaren later opperde haar broer Maurice, die Pret in Herstel was begonnen, dat ze eens in Den Haag moest komen kijken. Nathalie woonde met haar gezin in de regio Arnhem en voelde daar aanvankelijk weinig voor. Toch besloot ze uiteindelijk een dag mee te lopen. Van gesprekken met klanten in de kappersstoel stapte ze ineens in gesprekken met mensen over herstel en hun leven. “Ik ging van kletspraatjes naar gesprekken met inhoud. Dat vond ik veel interessanter.”
Een nieuwe richting
Op 1 oktober 2013 ging Nathalie dan ook bij Pret in Herstel aan de slag, aanvankelijk boventallig en nog naast haar werk als kapster. De organisatie zag er destijds heel anders uit dan nu. Er was alleen een locatie in Den Haag, met ongeveer tien cliënten en een team van zo’n vijf medewerkers.
Als zus van Maurice moest Nathalie binnen dat kleine team ook haar eigen plek vinden. Vooral in het begin merkte ze dat collega's zich afvroegen of zij niet ‘de ogen en oren van de baas’ zou zijn. “Ik heb daar wel mijn best voor moeten doen. Ik wilde gewoon een collega zijn en geen doorgeefluik. Inmiddels denk ik dat ik wel heb bewezen dat ik loyaal ben aan het team.”
Toen een collega uitviel, kwam Nathalie voor de keuze te staan: doorgaan als kapster of volledig voor Pret in Herstel kiezen. Die keuze had ook thuis gevolgen. Haar kinderen waren destijds nog jong en vier dagen per week werken in Den Haag was vanuit de regio Arnhem een flinke stap. Toch besloot ze ervoor te gaan.
Meegroeien met de organisatie
Met haar overstap naar de zorg wilde Nathalie zich ook verder scholen voor haar nieuwe werk. Vooral het contact met de jongere cliënten sprak haar aan. “Zij moesten op jonge leeftijd al heel volwassen beslissingen nemen en zich bezighouden met hun herstel, terwijl leeftijdsgenoten nog volop uitgingen en andere dingen deden. Daar had ik veel respect voor.” Ze besloot daarom de opleiding tot pedagogisch medewerker jeugdzorg te volgen.
In de jaren daarna bleef ze zich ontwikkelen. Ze ging cliënten begeleiden, werd senior begeleider en later zorgcoördinator en kwaliteit- en projectmanager. “Omdat ik al vroeg bij de organisatie betrokken was, groeide ik eigenlijk steeds mee.”
Later besloot Nathalie zich ook verder te scholen richting management. Ze begon aan de versnelde bachelor Management in de Zorg, die ze naast haar werk en gezin volgde. “Ik heb echt drie jaar lang iedere vrije dag thuis aan de eettafel gezeten om voor school te werken. Daar heeft heel veel tijd en energie in gezeten.” Juist daarom is het behalen van haar bachelor iets waar ze erg trots op is. Tijdens haar studie maakte Nathalie in 2023 de stap naar zorgmanager.
‘Ik heb echt drie jaar lang iedere vrije dag thuis aan de eettafel gezeten om voor school te werken.’
Van collega naar leidinggevende
De stap van collega naar leidinggevende vond Nathalie niet altijd makkelijk. “Eerst ben je gewoon onderdeel van een team en gelijk aan je collega's. Op een gegeven moment moet je diezelfde collega's aanspreken en later stuur je zelfs afdelingen aan. Je contact met collega's verandert daardoor ook.”
‘Eerst ben je gewoon onderdeel van een team en gelijk aan je collega's. Op een gegeven moment moet je diezelfde collega's aanspreken.’
Ook in de begeleiding heeft ze door de jaren heen moeten leren loslaten. In het begin voelde ze zich sterk verantwoordelijk voor wat cliënten deden en de consequenties die daarop volgden. “Maar op een gegeven moment zag ik in dat iemand zelf de keuze maakt om bijvoorbeeld te gebruiken. Het is niet zo dat ík ervoor kies dat iemand vervolgens met de gevolgen daarvan te maken krijgt.”
Juist die ervaringen neemt ze nu mee in de begeleiding van medewerkers. Sinds enkele maanden is Nathalie naast haar werkzaamheden binnen Pret in Herstel ook betrokken bij het team van Jeugd in Herstel. Samen met zorgmanager Nataliya richt ze zich daar onder meer op de aansturing en verdere ontwikkeling van het begeleidingsteam. “Afstand en nabijheid zijn bijvoorbeeld dingen die ik zelf echt heb moeten leren. Dat kan ik nu weer meegeven aan jonge medewerkers.”
Daarbij vindt ze het belangrijk dat medewerkers als team samenwerken en beslissingen met elkaar afstemmen. “Iets wat heel klein lijkt, kan grote gevolgen hebben. Je moet als team één lijn trekken.”
Geen standaard managementfunctie
Een doorsnee werkdag heeft Nathalie eigenlijk niet. Haar functie bestaat uit management en overleg, maar net zo goed uit contact met medewerkers, zorgcoördinatoren en soms nog cliënten. “Het is wel een managementfunctie, maar er komen zoveel verschillende dingen bij kijken. Iedere dag is anders.”
Toen er bijvoorbeeld tijdelijk geen zorgcoördinator beschikbaar was in Den Haag, nam ze een deel van die werkzaamheden weer op zich. Ook bij de locatie in Hoenderloo was ze een periode regelmatig betrokken. “Binnen Pret in Herstel hebben we natuurlijk allemaal functietitels, maar soms is het bijna meer een Nathalie-functie of een Ed-functie. Er komen allerlei dingen bij die misschien niet letterlijk in je functieomschrijving staan.”
Die afwisseling past bij haar. De directe begeleiding vond ze jarenlang mooi, maar haar huidige functie past inmiddels beter bij haar. Als manager omschrijft ze zichzelf als betrokken en duidelijk. “Ik denk dat ik echt een people manager ben. Ik voel me betrokken bij de medewerker, maar ook bij de organisatie. Tegelijkertijd kan ik heel direct en duidelijk zijn. Mensen weten bij mij wel waar ze aan toe zijn. Ik streef er altijd naar om tot oplossingen te komen die zowel de medewerker als de organisatie ten goede komen.”
Werken aan jezelf
Niet alleen haar loopbaan veranderde in de afgelopen dertien jaar. Ook haar beeld van verslaving en herstel is anders geworden. Voordat ze bij Pret in Herstel kwam werken, had Nathalie een heel ander beeld van mensen met een verslaving. Toen ze voor het eerst binnenstapte, viel haar juist op hoe ‘normaal’ de cliënten waren. “Ik dacht: dit hadden ook gewoon vrienden van mij kunnen zijn.”
‘Ik dacht: dit hadden ook gewoon vrienden van mij kunnen zijn.’
Ook binnen haar eigen familie zag ze van dichtbij dat herstel voor iedereen anders kan verlopen. Haar vader kampte met verslavingsproblematiek en ook haar broer Maurice is in herstel. Waar haar vader volgens Nathalie niet op dezelfde manier aan zichzelf werkte, zag ze dat bij Maurice juist wel. “Er was een wereld van verschil. Het twaalfstappenprogramma heeft daar een belangrijke bijdrage aan geleverd.” Voor haar gaat herstel dan ook niet alleen over niet meer gebruiken, maar ook over naar jezelf kijken en aan jezelf blijven werken.
Die gedachte ziet ze terug in de dagelijkse begeleiding binnen Pret in Herstel. “We zijn er echt voor de cliënten. Het is meer dan één keer per week een uurtje praten. Medewerkers staan klaar voor een gesprek of gewoon een kop koffie.” Dat is volgens Nathalie uiteindelijk belangrijker dan wat er op papier of op een website staat. “Iedere organisatie kan mooie dingen opschrijven, maar ik denk dat wat wij zeggen dat we doen, ook echt gebeurt.”
Twee levens
Voor haar werk verblijft Nathalie vier nachten per week in Den Haag. Haar thuis is nog altijd in de regio Arnhem, waar haar gezin woont. Dagelijks heen en weer rijden bleek met files simpelweg niet praktisch, waardoor ze inmiddels een eigen verblijf in Den Haag heeft. Ze noemt het lachend ‘een beetje twee levens’. En eigenlijk bevalt dat haar wel. In Den Haag kan ze zich volledig op haar werk richten; thuis geniet ze vooral van haar gezin en van het feit dat er even niets hoeft.
Die rust zoekt ze ook een paar keer per jaar op Ibiza. Veel van het eiland zien hoeft inmiddels niet meer: het liefst verblijft ze in hetzelfde hotel, dezelfde kamer en zelfs op hetzelfde strandbed. “We hebben het eiland inmiddels wel gezien. Ik vind het heerlijk om gewoon niets te hoeven.” Het is zelfs een van de weinige plekken waar ze de rust vindt om een boek te lezen.
Vooruitkijken
In de dertien jaar dat Nathalie bij Pret in Herstel werkt, heeft ze de organisatie flink zien veranderen. Soms mist ze het kleine, hechte team van de beginjaren. Van de medewerkers uit die tijd zijn zij en Ed inmiddels de enigen die nog binnen de organisatie werken. Tegelijkertijd ziet ze ook de voordelen van die groei en de stappen die de organisatie daardoor voor cliënten heeft kunnen zetten.
‘Voor mij hoeft het niet zo te zijn: hoe groter, hoe beter.’
Voor de toekomst hoeft verdere ontwikkeling voor Nathalie daarom niet automatisch te betekenen dat de organisatie nóg groter wordt. Ze ziet liever dat de aandacht uitgaat naar het verder verbeteren van wat er al staat. “Voor mij hoeft het niet zo te zijn: hoe groter, hoe beter. Ik zou liever zien dat we versterken wat we samen al hebben opgebouwd. Door medewerkers en teams te blijven stimuleren in hun ontwikkeling, kunnen we als organisatie professioneler worden en de kwaliteit van zorg naar een nog hoger niveau tillen.”