Edwin: ‘Ik blijf hier tot aan mijn pensioen’

Vraag Edwin wat zijn functie is binnen Pret in Herstel en hij moet even lachen. “Eigenlijk heb ik geen functienaam,” zegt hij. Voor Edwin draait het niet om de functietitel, maar om het werk zelf. Toen hij in 2013 begon, werd hij aangenomen als sportinstructeur. Inmiddels, ruim twaalf jaar later, is hij uitgegroeid tot iemand die overal bijspringt waar dat nodig is. Van de inkoop en het organiseren van uitjes tot het klaarmaken van woningen voor nieuwe bewoners: als er iets geregeld moet worden, pakt Edwin het graag op.

Van herstel naar een nieuwe start

Edwins eigen herstel begon in 2009. Na een opname in een kliniek werkte hij hard aan zijn herstel. “Ik ging zes à zeven dagen per week naar meetings en was veel aan het sporten. Sport was altijd al mijn ding.” Na verschillende banen besloot hij een opleiding tot sportinstructeur te volgen. Via een medewerker van Pret in Herstel die hij van de meetings kende, kwam hij vervolgens in contact met de organisatie. “Ik gaf personal training en werd gevraagd of ik ook eens met bewoners wilde sporten. Dat heb ik gedaan en daarna heb ik een plan geschreven over wat sport kan betekenen voor herstel. Zo zijn we met een pilot begonnen.”

In oktober 2013 begon Edwin als zzp'er bij Pret in Herstel. Nog geen twee jaar later, op 1 januari 2015, trad hij officieel in dienst. Ook voor Edwin zelf bleek het werken bij Pret in Herstel onderdeel van zijn eigen herstel. “Je werkt hier natuurlijk in een herstelgerichte omgeving. Dat helpt mij ook. Je blijft jezelf ontwikkelen.”

Sport als middel voor herstel

Jarenlang begeleidde Edwin sportactiviteiten voor bewoners. Eerst individueel in de sportschool en later via bootcamps. Voor hem was sport veel meer dan alleen bewegen. “Sport is goed voor lichaam én geest. Ik probeerde mensen te laten ervaren dat ze vaak meer kunnen dan ze zelf denken. Als iemand dan nét dat stapje extra zet en ontdekt: hé, ik kan dit gewoon, is dat mooi om te zien.”

Tijdens de coronaperiode veranderde dat. Inmiddels wordt het sportprogramma verzorgd door externe partijen. “Dat werkt eigenlijk heel goed. Zelf sport ik nog steeds graag. CrossFit doe ik inmiddels al dertien of veertien jaar. Al is dat met een dochtertje van bijna twee jaar momenteel wel wat minder.”

‘Ik probeerde mensen te laten ervaren dat ze vaak meer kunnen dan ze zelf denken.’

Geen dag is hetzelfde

Een duidelijke functietitel heeft Edwin dus niet en dat vindt hij eigenlijk prima. “De functie is zo door de jaren heen ontstaan. Ze gooien van alles bij mij neer,” vertelt hij lachend. “Ik pak gewoon op wat er nodig is.” Geen dag verloopt dan ook hetzelfde. “Ik begin 's ochtends en wat er daarna gebeurt, weet je eigenlijk nooit. Er kan iets kapotgaan, er moet iets geregeld worden of er komt ineens iets anders tussendoor. Dat maakt het juist leuk.”

Zijn werkzaamheden zijn heel divers. Hij regelt de inkoop voor alle locaties, organiseert activiteiten en uitjes, zorgt dat woningen klaar zijn voor nieuwe bewoners, lost praktische problemen op en ondersteunt collega's waar nodig. Daarbij heeft hij één duidelijk doel voor ogen. “Ik probeer ervoor te zorgen dat begeleiders zich kunnen richten op de bewoners. Dat zij zich niet druk hoeven te maken over praktische dingen.”

Iedere twee weken organiseert Edwin bovendien activiteiten voor bewoners van de locaties in Den Haag en Delft. “Dat kan van alles zijn: bowlen, karten, paintballen of een boottocht.” Ook grotere activiteiten, zoals het Ardennenweekend en de jaarlijkse boottocht, behoren tot zijn taken. “Ik vind het leuk om steeds weer iets nieuws te bedenken. En als bewoners er plezier aan beleven, geeft dat veel voldoening.”

‘Ik pak gewoon op wat er nodig is.’

Van pionieren naar een professionele organisatie

Sinds Edwin in 2013 begon, heeft hij de organisatie flink zien groeien. “In het begin waren we echt aan het pionieren. We waren klein en het voelde als een familie. Inmiddels zijn we uitgegroeid tot een professionele zorgorganisatie.” Toch is volgens hem de betrokkenheid altijd hetzelfde gebleven. “Er wordt nog steeds gekeken naar wat bewoners nodig hebben en hoe we hen zo goed mogelijk kunnen ondersteunen.”

Dat is precies wat Edwin mooi vindt aan zijn werk: mensen zien groeien. Hij ziet bewoners vaak binnenkomen op een moeilijk moment in hun leven en ziet vervolgens hoe ze stap voor stap vooruitgaan. “Als iemand na een jaar weer verder kan met zijn leven, dan is dat heel mooi om te zien.”

Ook collega's ziet hij zich ontwikkelen. “Ik vind het mooi om te zien hoe mensen doorgroeien binnen de organisatie. Collega's die ooit als bewoner binnenkwamen en nu een belangrijke functie hebben. Zo heb ik Iwan en Daniëlle nog begeleid. Daniëlle ging vroeger heel fanatiek mee sporten.” Lachend voegt hij eraan toe: “Iwan wat minder.”

‘Als iemand na een jaar weer verder kan met zijn leven, dan is dat heel mooi om te zien.’

Waarom hij blijft

Op de website van Pret in Herstel heeft Edwin een quote van Confucius bij zijn naam staan. Een quote die hem al jaren aanspreekt:

‘Geef mij werk wat bij mij past en ik hoef nooit meer te werken.’

“Ik kwam die tekst jaren geleden voor het eerst tegen tijdens een re-integratietraject. De quote is altijd blijven hangen. Toen begreep ik hem eigenlijk niet zo goed. Nu wel. Dit werk past gewoon bij mij.”

Hij heeft geen behoefte aan een andere functie. Wie met Edwin praat, merkt al snel dat hij zijn plek heeft gevonden. Lachend vult hij aan: “Ik zeg ook altijd: ik blijf hier gewoon tot aan mijn pensioen.”

Aan mensen die twijfelen om aan een hersteltraject te beginnen wil Edwin vooral meegeven om de stap te zetten. “We mogen in Nederland best beseffen hoe bijzonder dit soort herstelplekken zijn. Je staat er niet alleen voor. Je hebt begeleiding, mensen om je heen en alle mogelijkheden om aan jezelf te werken. Als je die kans krijgt, pak hem dan.”

‘Dit werk past gewoon bij mij.’